Op deze pagina kunt u de Statenvertaling raadplegen in de editie van 1637 en/of 1657. De edities 1637, 1657 en de GBS-editie kunnen naar keuze parallel worden weergegeven. (Bij parallelweergave worden bij een vers eerst de kanttekeningen met verwijsteksten getoond, daarna de verklarende kanttekeningen.)
| 1 [EEn Psalm] Davids: voor den Opper-sang-meester, op Schoschannim. |
| 2 Verlost my, o Godt: want de wateren zijn gekomen tot aen de ziele. |
| 3 Ick ben gesoncken in grondeloose modder, daermen niet en kan staen: ick ben gekomen in de diepten der wateren, ende de vloet overstroomt my. |
| 4 Ick ben vermoeyt van mijn roepen, mijn keel is ontsteken, mijne oogen zijn besweken: daer ick ben hopende op mijnen Godt. |
| 5 Die my sonder oorsake haten, zijn meer dan de hayren mijns hoofts; die my soecken te vernielen, die my om valsche oorsaken vyant zijn, zijn machtich geworden: dat ick niet gerooft en hebbe, moet ick alsdan wedergeven. |
| 6 O Godt, ghy weet van mijne dwaesheyt: ende mijne schulden en zijn voor u niet verborgen. |
| 7 Laetse door my niet beschaemt worden, die u verwachten, ô Heere, HEERE der heyrscharen: laetse door my niet te schande worden, die u soecken, ô Godt Israëls. |
| 8 Want om uwent wille draech ick versmaetheyt: schande heeft mijn aengesichte bedeckt. |
| 9 Ick ben mijnen broederen vreemt geworden: ende onbekent mijner moeder kinderen. |
| 10 Want den yver van u huys heeft my verteert: ende de smaetheden der gener die u smaden, zijn op my gevallen. |
| 11 Ende ick hebbe geweent in’t vasten mijner ziele: maer ’t is my geworden tot allerley smaet. |
| 12 Ende ick heb eenen sack tot mijn kleet aengedaen: maer ick ben hen tot een spreeckwoort geworden. |
| 13 Die in de poorte sitten, klappen van my: ende ick ben een snarenspel der gener die stercken dranck drincken. |
| 14 Maer my aengaende, mijn gebedt is tot u, ô HEERE; daer is een tijt des welbehagens, o Godt, door de grootheyt uwer goedertierenheyt: verhoort my door de getrouwicheyt uwes heyls. |
| 15 Ruckt my uyt den slijck, ende laet my niet versincken: laet my gereddet worden van mijne haters, ende uyt de diepten der wateren. |
| 16 Laet my de watervloet niet overstroomen, ende laet de diepte my niet verslinden: noch en laet den put sijnen mont over my niet toesluyten. |
| 17 Verhoort my, o HEERE, want uwe goedertierenheyt is goet: siet my aen nae de grootheyt uwer barmherticheden. |
| 18 Ende en verbercht u aengesichte niet van uwen knecht: want my is bange; haest u, verhoort my. |
| 19 Naedert tot mijne ziele, bevrijdtse: verlost my om mijner vyanden wille. |
| 20 Ghy weet mijne versmaetheyt, ende mijne schaemte, ende mijne schande: alle mijne benauwers zijn voor u. |
| 21 De versmaetheyt heeft mijn herte gebroken, ende ick ben seer swack: ende ick hebbe gewacht nae medelijden, maer daer en is geen; ende nae vertroosters, maer en hebse niet gevonden. |
| 22 Ia sy hebben my galle tot mijne spijse gegeven: ende in mijnen dorst, hebbense my edick te drincken gegeven. |
| 23 Hare tafel worde voor haer aengesicht tot een strick, ende tot volle vergeldinge tot een valstrick. |
| 24 Laet hare oogen duyster worden, datse niet en sien: ende doet hare lendenen geduerichlick waggelen. |
| 25 Stort over hen uwe gramschap uyt: ende de hitticheyt uwes toorns grijpese aen. |
| 26 Haer palleys zy verwoest: in hare tenten en zy geen inwoonder. |
| 27 Want sy vervolgen dien ghy geslagen hebt: ende maken een praet van de smerte uwer verwondden. |
| 28 Doet misdaet tot hare misdaet: ende en laetse niet komen tot uwe gerechticheyt. |
| 29 Laetse uytgedelcht worden uyt het boeck des levens: ende met de rechtveerdige niet aengeschreven worden. |
| 30 Doch ick ben elendich ende in smerte: u heyl, o Godt, sette my in een hooch vertreck. |
| 31 Ick sal Godts Name prijsen met gesanck; ende hem met dancksegginge groot maken. |
| 32 Ende ’tsal den HEERE aengenamer zijn dan een osse, [ofte] een gehoornde varre, die [de klaeuwen] verdeelt. |
| 33 De sachtmoedige dit gesien hebbende, sullen sich verblijden: ende ghy die Godt soeckt, u lieder herte sal leven. |
| 34 Want de HEERE hoort de nootdurftige: ende hy en veracht sijne gevangene niet. |
| 35 Dat hem prijsen, den hemel, ende de aerde; de zeen, ende al wat daer in wriemelt. |
| 36 Want Godt sal Zion verlossen, ende de steden van Iuda bouwen: ende aldaer sullen sy woonen, ende haer erflick besitten: |
| 37 Ende het zaet sijner knechten sal haer be-erven; ende de liefhebbers sijns Naems sullen daer in woonen. |
