Op deze pagina kunt u de Statenvertaling raadplegen in de editie van 1637 en/of 1657. De edities 1637, 1657 en de GBS-editie kunnen naar keuze parallel worden weergegeven. (Bij parallelweergave worden bij een vers eerst de kanttekeningen met verwijsteksten getoond, daarna de verklarende kanttekeningen.)
| Een vermaninge tot lof, dienst, ende gehoorsaemheyt Godes, van wegen sijne grootheyt: Mitsgaders eene afradinge van het herte soo niet te verharden gelijck Israël gedaen hadde, ’t welck deshalven niet en is ingegaen tot sijne ruste. |
| |
| 1 1 KOmt laet ons den HEERE vrolick singen, laet ons juychen den rotzsteen onses heyls. |
| 1 Hier en wort de name Davids niet by-gevoecht: maer de Apostel getuygt Hebr. 4.7. dat David d’Autheur deses Psalms is, ende dat hy dese woorden tot de Israeliten gesproken heeft. |
| |
| 2 Laet ons sijn aengesichte te gemoete gaen met lof: laet ons hem juychen met Psalmen. |
| 3 Want de HEERE is een groot Godt: ja een groot Coninck 2 boven alle Goden. |
| 2 D. boven alle Engelen, Princen, Regenten der werelt: Ofte, boven alle valsche Goden: Of, boven al dat Godt genoemt wort. also oock Psal. 8.6. ende 96.4, 5. |
| |
| 4 a In wiens hant de diepste plaetsen der aerde zijn, ende 3 de hoochten der bergen zijn sijne. |
| a Iob 26.6. |
| 3 Of, krachten. dat is, de bergen die krachtich hooge zijn: Ofte, de seer hooge spitsen der bergen, daer geen mensche te dege by komen kan. |
| |
| 5 Wiens oock de zee is, want hy heeftse gemaeckt: ende sijne handen hebben het drooge geformeert. |
| 6 Komt, laet ons aenbidden ende neder-bucken, laet ons knielen voor den HEERE 4 die ons gemaeckt heeft. |
| 4 Hebr. Die onse maker is: Als of hy seyde, onsen schepper nae den lichame ende ziele, ende die ons oock door sijnen geest wederbaert, als Ps. 100.3. |
| |
| 7 b Want hy is onse Godt, ende wy zijn het volck sijner weyde, ende de schapen 5 sijner hant: 6 c Heden so ghy sijne stemme hoort, |
| b Psal. 100.3. |
| 5 D. die hy gelijck met sijner hant leydt ende stiert. |
| 6 D. soo lange als de tijt duert in welcken hy tot u spreeckt. |
| c Hebr. 3.7. |
| |
| 8 En verhardt u herte niet, d gelijck te Meriba: gelijck ten dage 7 van Massa in de woestijne: |
| d Exod. 17.7. Num. 20.1, 3, 13. Deut. 6.16. |
| 7 D. der versoeckinge. |
| |
| 9 8 Daer my uwe vaders versochten, e my beproefden, oock 9 mijn werck sagen. |
| 8 D’Apostel dese woorden verhalende 1.Cor. 10.9. seyt, sy versochten Christum. |
| e Hebr. 3.9. |
| 9 T.w. hoe ickse strafte van wegen hare ongehoorsaemheyt: Ende haer wederom genade bewees, doe sy haer tot my bekeerden. |
| |
| 10 f Veertich jaer heb’ick verdriet gehadt 10 aen [dit] geslachte, ende hebbe geseyt, Sy zijn een volck 11 dwalende van herten: ende 12 sy en kennen 13 mijne wegen niet. |
| f Hebr. 3.17. |
| 10 T.w. aen uwe voor-vaders de ongehoorsame Israeliten, doe sy door de woestijne wandelden. |
| 11 Dat is, haer herte ende gemoet wil al den dwael-wech in. |
| 12 D. Sy en vragender niet nae, noch begeerense niet te weten. |
| 13 D. mijne geboden, om daer in te wandelen. |
| |
| 11 Daerom hebbe ick in mijnen toorn gesworen, 14 So sy 15 in mijne ruste sullen ingaen! |
| 14 D. Sy en sullen niet in gaen in mijne ruste. Siet van dese wijse van spreken Num. 14.23. ende Psal. 89.36. |
| 15 D. in het Canaan, als Deut. 1.34, 35. ende 12.9. ’t welck de Apostel verklaert een voor-beelt te zijn van’t eeuwige leven. Hebr. 4.7. |
